ΚΑΝΕ ΖΟΥΜ ΝΑ ΦΧΑΡΙΣΤΗΘΕΙΣ

Χόμπι: εκτός από τραμπολίνο πάνω στο διπλό κρεβάτι, μέχρι να αισθανθώ τις γάμπες μου να καίνε, δηλαδή μέχρι η μαμά να βγάλει αυτό το συμπέρασμα και να μου πει να σταματήσω και τη μεγάλη ικανότητα στο να ξεπερνάω το φάσμα του ήχου με τη φωνή μου όταν ενθουσιάζομαι, άλλο ένα χόμπι είναι και η φωτογραφία. Φωτογραφίζω κατά τη γνωστή ρήση ‘σαν να μην υπάρχει αύριο’ ή καλύτερα σαν να μην είμαι υπεύθυνη εγώ για το αν η μπαταρία είναι φορτισμένη, δηλαδή πεθαίνει η μπαταρία,  ακουμπώ την cyber-shot τ’ανάσκελα, όπου μου είναι βολικό και τρέχω για νέες περιπέτειες. Ιδού μερικά από τα αντικείμενα που για μένα είναι ότι είναι για τη μαμά να πετύχει εν κινήσει ένα σμήνος πουλιών να αλλάζουν σχηματισμούς οδηγώντας. Μην το κάνετε.
Και εξηγούμαι…

1. χαλί μετά απο παιχνίδι
xali

 

 

 

 

 

 

εννοείται. Τα Play-doh δείχνουν πανέμορφα μέσα στα λουλουδάκια. Αν είναι πατημένα και κολλημένα ακόμα καλύτερα. Ποιός άλλος βγάζει σήμερα φωτογραφία τα πατώματα;

2.  κούκλα στο καρότσι της, σκεπασμένη με σαλιάρα (προφανώς κάτι δεν έπρεπε να δει)

koukla

 

 

 

 

 

 

το αξιοθαύμαστο σε αυτή τη φωτογραφία είναι οτι αποτελεί το ‘μετά’. Πριν να πάρω αυτή τη φωτογραφία, η κούκλα ήταν ξεσκέπαστη. Η παρέμβαση του καλλιτέχνη, το σημάινον και το σημαινόμενο, έπρεπε με κάποιο τρόπο να βάλω την υπογραφή μου σε αυτήν την κατα τ’αλλα βαρετή σκηνή.

3.στοράκια

στορακια

 

 

 

 

 

 

γκρο πλαν, σιγά σιγά θα μπείτε στο νόημα του ζουμάρω αλλιώς χανόμαστε. Για μένα οι φωτογραφίες λειτουργούν ώς τα κυάλια του μικρόκοσμού μου ή αλλιώς το μικροσκόπιο που δίνει απαντήσεις, λιτεραλι.

4. πολύ ασυμάζευτο τραπέζι χειροτεχνίας.

τραπεζι

 

 

 

 

 

 

σε αφήνω να μαντέψεις αν ήθελα να φωτογραφίσω την τιμή ή το φλαμίνγο. -Κάποιος πρέπει να μου μιλήσει για τα + και – επάνω δεξιά στη φωτογραφική

5. μάζα αντικειμένων χωρίς προγραμματισμό και σαφήνεια. α! και τα πόδια μου. δεύτερο α! και το χέρι της μαμάς καθώς συμμαζεύει τα εν λόγω αντικείμενα.

χαλι1

 

 

 

 

 

 

Είπαμε είμαι καλλιτέχνης, δεν μπορώ να ασχολούμαι με αγγαρείες. Εξάλλου για μένα όλα αυτά τα ατάκτως ερριμμένα αντικείμενα μετουσιώνονται σε τέχνη και όχι σε περιεχόμενο πλαστικών κάδων. Όταν μετατρέπομαι τη μαμά σε παιδί στο απογευματινό role play, εκεί να δεις τρόπο για να αποφύγω τη φασίνα…

6. σελίδα βιβλίου, απλό και κατανοητό.

βιβλιο

 

 

 

 

 

 

πλαγιαστό όμως το θέμα και κυρίως μεγεθυμένο, ήμουν σίγουρη οτι κάπου εκεί θα συναντούσα τα ακάρεα που ζουν ανάμεσα στις φυτικές ίνες. Κρίμα να μην υπάρχει ζουμ.

7. αγάπη (μικρόφωνο)

μικροφωνο

 

 

 

 

 

 

 

Δεν χρειάζεται καμία επεξήγηση. Απλά σας το έβαλα για να δείτε τι πρέπει να κάνετε για να σας αγαπήσει ένα μικρό κοριτσάκι (που πρόλαβε ήδη να του βγάλει το λάδι-του μικροφώνου-. Τώρα του κρατάω μούτρα. Αν μπορούσα θα κρατούσα απο τον εαυτό μου αλλά φοβάμαι μήπως δεν μου ξαναμιλήσει.

8. εγώ πλησιάζω τον καθρέφτη (και την πρίζα)…

εγω

 

 

 

 

 

 

…δεν έχω αποφασίσει τι θέλω να φωτογραφίσω, οπότε έπιασα μέση και έκατσα.

9. τηλεόραση

tv

 

 

 

 

 

 

..μπριζιτ μπαρντό. φλας και τέρμα.

10. Τοίχος

τοιχος

 

 

 

 

 

 

ο τοίχος σαν έννοια, υπάρχει τουλάχιστον σε άλλες 15 φωτογραφίες, μακρινές, κοντινές, πολύ κοντινές, θολό άσπρο πλαίσιο κ.α. έχει κάτι πολύ σαγηνευτικό το να τραβάς φωτογραφίες έναν λευκό καμβά, όπως έναν τοίχο, σκέψου πόσα πράγματα μπορείς να ζωγραφίσεις επάνω σε αυτές τις φωτογραφίες. Ή καλύτερα σκέψου οτι απλά μπορεί ο τοίχος αυτός να είναι το ΠΡΙΝ…καταλαβαίνεις…

11. το κουτάλι και το καλώδιο

κουτάλι

 

 

 

 

 

αυτο είναι ινσταλέισον. τι MoMa και χαζά…

12. Reset πλυντηρίου

ρεσετ

 

 

 

 

 

 

το νιώθω είμαι πολύ κοντά στο να πιάσω το απόλυτο στο ζουμάρισμα…χμμ..

13. λεπτομέρεια βιβλίου

DSC00721

 

 

 

 

 

 

εντάξει μου τη σπάει τώρα..αν δεν έβγαινε θολή θα είχα πετύχει τον στόχο μου και δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθώ περισσότερο…αλλά όλοι καταλαβαίνετε ποιά είναι στη φωτο.( Κουίζ είναι βρε, γι αυτό και έκοψα το κεφάλι και θόλωσα…επίτηδες!)

14. αγγίζω το τέλειο…

αυτί

 

 

 

 

 

 

αν δεν έχεις ζουμαριστό αυτί της μαμάς σου, τότε να τα σκίσεις τα πτυχία σου…γιατί η μαμά μπορεί να σκουπίζει με την ηλεκτρική (την ίδια στιγμή που εσυ φωτογραφίζεις) αλλά τα μάτια και τα αυτιά τα έχει πάντα επάνω σου, σωστα;

(έχω διαλέξει τις πιο αντιπροσωπευτικές. είχα και απο σκουπιδοντενεκέ και απο τουαλέτα αλλά δεν θα τα καταλαβαίνατε…)

Η μαμά τώρα έχει να δείξει μια φωτογραφία μόνο. Αυτή λέει της έκανε εντύπωση απο εκείνη τη μέρα και γελούσε και απο πάνω. Θίχτηκα λιγάκι. Δηλαδή τι, επειδή ανοίγεις το κουκλόσπιτο μου, χωρίς να ρωτήσεις, χωρίς να ξέρεις γιατί το έχω κλειστό και με τον σύρτη του, χωρίς να πεις κουβέντα, το ανοίγεις και βλέπεις αυτό

κορν

 

 

 

 

 

 

ναι, γιατί κατα τα λοιπά όσα κάνω έχουν τόσο σφιχτά δεμένο νόημα και πολυπλοκότητα που της έκανε εντύπωση ο κροκόδειλος μέσα στο ποτήρι. Της είπα να το κλείσει αμέσως, γελούσε, το πήρα και το έκλεισα μόνη μου. Ο κροκόδειλος απο τότε αγνοείται…

ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΑΠΛΑ

Δεν θα το ξέρεις, αλλά για πολύ καιρό έβλεπα παντού πριγκίπισσες. Η αλήθεια είναι ότι τα κλασικά παραμύθια έχουν και τα κακά τους. Και για να λέμε όλη την αλήθεια είναι τίγκα στα στερεότυπα και τον κοινωνικό ρατσισμό κάνοντας εμάς τα κοριτσάκια να ονειρευόμαστε πριγκιπικά παλάτια και στέμματα. Έτσι αν δεν προσέξεις, εσύ και κυρίως οι γύρω σου μπορεί να καταλήξεις να ζει στο πέμπτο σύννεφο δεξιά να χαιρετάς με τα δάχτυλα ενωμένα σε κλίση σαν ινδιάνικο τυμπανάκι περιστροφής. Αλλού είναι όμως το θέμα μου, πολύ αλλού. Μετά από αυτή τη φάση κατά την οποία  για κάποιο λόγο έμαθα τι θα πει παραβάν, ψηφοδέλτιο, μοναρχία και Σαμαράς, ήρθε στη ζωή μου εκείνος. Δεν είναι αγαπητικός, μήτε φανταστικός, μήτε αληθινός. Δεν είναι φίλος μήτε εχθρός. Είναι μύθος. Είναι ο Σούπερμαν.

σουπερμανΕίμαι τόσο ενθουσιασμένη που δεν νομίζω ότι μπορώ να πω όλη την ιστορία από την αρχή. Έτσι θα αρκεστώ στα εξής. Έχω μάθει σχεδόν τα πάντα για αυτόν. Ακόμα και αυτά που η μαμά λέει ότι πρέπει να μεγαλώσω λίγο για να μπορεί να μου τα εξηγήσει καλύτερα. Πως είναι δυνατόν να μου μιλήσει για τον έναν και μοναδικό και εγώ να μην μπορέσω να καταλάβω, δεν ξέρω, αλλά μου έχει πει αρκετά οπότε προχωράω ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Τρελαίνομαι για το ταν ταρα ταν ταν ταρα ταν που κάνει η μαμά για να πάρω φόρα και να ξεκινήσω την πτήση μου όταν κάνω πως είμαι ο Σούπερμαν. Γιατί δεν είμαι, το ξέρω, μη νομίζεις ότι μπεμπέδιασα και πιστεύω κάτι τέτοιο. Όχι, αλλά έπεισα τη μαμά και μου κατέβασε τον Σούπερμαν τον παλιό και τον Σούπερμαν τον καινούριο στον υπολογιστή. Με έχει αφήσει να δω κάποιες σκηνές, όλο λέει ‘μόνο εκεί που πετάει’, αλλά εμένα το μάτι μου πήρε κι άλλα, δεν το λέω όμως για να νομίζει ότι δεν είδα τίποτα και να με αφήνει να χαζεύω. Έτσι έμαθα ότι πριν ξεκινήσει την πτήση βάζει τις μπουνιές στο χώμα και παίρνει δύναμη και ότι μετά πετάει με το χέρι μπροστά. Η μαμά λέει ότι το κάνω ωραία και έχω πλάκα ειδικά όταν παίρνω αυτή τη φορά με τις μπουνιές στο πάπλωμα. Αλλά όταν κάνω το χέρι ψηλά, όλο πάει να μου το κατεβάσει, όλο μου δείχνει ακριβώς πως γίνεται για να μην μπερδευτεί κανείς με τίποτε άλλο, τι μαμά, όχι, τίποτα λέει. Έχω ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τον πλανήτη Κρύπτον, την κάψουλα που τον είχε μέσα μωρό για να φτάσει στη γη, το ότι ο πλανήτης του καταστράφηκε…δηλαδή πολύ όμως με αυτήν την καταστροφή, την κάνουμε και αναπαράσταση πολλές φορές βάζοντας τη μαμά να κουνιέται πέρα δώθε φωνάζοντας ‘σεισμός!σεισμός!’ και να παριστάνει ότι της πέφτουν πέτρες στο κεφάλι. Σε γενικές γραμμές με πείθει.

Τώρα όμως, θυμήθηκα αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε τις τελευταίες μέρες. Η μαμά μου είπε ότι δεν ξέρουμε αν υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες. Ναι! Σάστισα! Η μαμά γέλασε που σάστισα. Και εγώ τη ρώτησα τι εννοεί, σε κανέναν; Συνέχισε να λέει πως δεν έχει βρεθεί ένδειξη, έτσι είπε, για ζωή (ολόκληρος Καλ Ελ και θέλουν και ενδείξεις) σε άλλους πλανήτες και ότι είμαστε μόνοι μας προς το παρόν. Το σκέφτηκα λίγη ώρα και με έπιασε μια μοναξιά και σκεφτόμουν τον Κρύπτον και ότι είναι ψέματα όλα αυτά, αλλά αν νομίζεις ότι παράτησα τον Σούπερμαν σου λέω, όχι, μεγάλο τρανό όχι.

Τέλος να σου πω κάτι που μου συνέβη πριν λίγες μέρες και η μαμά λέει ότι το χειρίστηκα καλά αλλά εγώ απλά έκανα αυτό που όφειλα, βασικά δεν έκανα κάτι σπουδαίο, δεν ξέρω τι βρήκε τόσο τρομερό σε αυτό. Ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο με έναν φίλο μου, ο φίλος μου είναι σχεδόν 4 χρόνια πιο μεγάλος και είχε μια περίεργη άποψη. Με ρώτησε τι θα ντυθώ στα καρναβάλια και του είπα φυσικά Σούπερμαν. Και εκείνος είπε ότι δεν γίνεται αυτό είναι αγορίστικο και η μαμά cool, είπε ότι δεν υπάρχουν αγορίστικα και κοριτσίστικα πράγματα και εκείνος απάντησε μα θα σε κοροϊδεύουν όλοι και εγώ του είπα πολύ απλά ‘ο καθένας ντύνεται όπως θέλει’ και εκείνος το καλοσκέφτηκε και είπε ‘για φαντάσου, άρα μπορεί ένα αγόρι να ντυθεί μπάρμπι’ και η μαμά είπε ακριβώς και χαμογέλασε. Είπε επίσης ότι περιμένει πως και πώς να ντυθώ Σούπερμαν. Βασικά και Άριελ θέλω, αμα δεν βρω την στολή του μύθου, έχω τουλάχιστον καβάτζα.

Η μαμά ωστόσο έχει κάτι απορίες που σκέφτομαι ότι ούτε εγώ θα μπορούσα να τις έχω. Να ας πούμε προχθές φώναζε για την γραφειοκρατία και έτσι όπως την είδα νόμιζα ότι κάτι έκανα εγώ και λούφαξα αλλά μετά κατάλαβα ότι δεν την πείραξε κανείς στα αλήθεια και ότι μιλούσε για χαρτιά και πιστοποιητικά, αυτά δεν είναι άνθρωποι οπότε συνέχισα να ζωγραφίζω τα τζάμια. Λέει ότι πολύ θα ήθελε να ήξερε που καταλήγουν όλες οι υπεύθυνες δηλώσεις που συμπληρώνουμε κατά καιρούς και οτι σίγουρα δεν υπάρχουν τόσα συρτάρια για να τις αποθηκεύουν και ότι τι στο καλό το έχουμε το ίντερνετ. Για να παίζω dress up, για αυτό, τόσο απλά. Επίσης τελευταία σκέφτεται όλο αυτό με τις selfies και γενικά με το φαινόμενο βγάζω-φωτογραφίες/βίντεο-παντού-και-πάντα. Εντάξει λέει, όλοι το κάνουμε, αλλά μέχρι που είναι το όριο που άλλος πέφτει από το αεροπλάνο και συνεχίζει να τραβάει βίντεο με το νερό στο ρουθούνι. Λέει πως πρέπει να εφευρεθεί νέος όρος και να μπει στα λεξικά για αυτήν την συμπεριφορά του ανθρώπου και ότι δεν είναι σίγουρη αν είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, trend ή απλά κάπως κάπου έχουμε οδηγηθεί σε αυτό ντεντερμινιστικά. Αυτό το άρθρο είναι αυτά που σκέφτεται, λέει. Μέσα σε αυτά αναφέρει έτσι για την ιστορία ότι κάθε δύο λεπτά η ανθρωπότητα βγάζει τόσες φωτογραφίες συνολικά, όσες είχε βγάλει όλη η ανθρωπότητα το 1800(*). Ωραία και έχει καιρό που είχε αρχίσει να μου τη σπάει το φλας.

Υστερόγραφο: Μπορεί ο Οδυσσέας να γίνει ο νέος Σούπερμαν; Η μαμά απαντάει “εύκολα”…

(*)UPDATE: και αφού έγινε η ανάρτηση έβαλα να δω την ταινία “The secret life of Walter Mitty”. Εκεί, σε κάποιο σημείο ο Sean Penn, διάσημος φωτογράφος, είναι έτοιμος να φωτογραφίσει μια σπάνια λεοπάρδαλη και αναπάντεχα, σταματά. Τότε, εκτυλίσσεται η ακόλουθη στιχομυθία η οποία δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο με όσα είπα παραπάνω.
Walter Mitty: When are you going to take it?

Sean O’Connell: Sometimes I don’t. If I like a moment, for me, personally, I don’t like to have the distraction of the camera. I just want to stay in it.

Walter Mitty: Stay in it?

Sean O’Connell: Yeah. Right there. Right here.

ΠΕΡΥΣΙ, ΕΙΧΑ ΕΥΧΗΘΕΙ ΝΑ ΠΑΛΙΩΣΕΙ, ΤΕΛΙΚΑ ΕΓΙΝΕ ΚΙ ΑΥΤΟ.

Είπα τα κάλαντα, μπήκε ο καινούριος χρόνος, ήρθε και ο Άγιος Βασίλης. Αποδείχθηκα εξαιρετικά λιτή στις απαιτήσεις μου.

DSC00481

…ζήτησα έναν ψεύτικο Ρούντολφ

Εκείνος το εκτίμησε και μου έφερε άλλα δύο δώρα, το ένα το έβαλε μάλιστα και μέσα στην κάλτσα του τζακιού, αλήθεια μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί να μου φέρει τρία δώρα και όχι ένα. Το είπα πολλές φορές στη μαμά αλλά εκείνη απλά χαμογελούσε σαν χαζή. Κάτι δεν κατάλαβα καλά εγώ ή κάτι μου κρύβουν. Μάλλον το πρώτο. Αυτό που κατάλαβα πάντως είναι ότι εφόσον όλοι μιλάνε για αυτόν τότε δεν έχω λόγους να ρωτάω πολλά πολλά γιατί φαίνεται σαν όλα να έχουν απαντηθεί και όλοι να είναι τόσο ενημερωμένοι που να μην χωράει αμφισβήτηση. Εξάλλου το αποτέλεσμα με βρίσκει εντελώς σύμφωνη οπότε δεν έχω λόγους να σκαλίζω τα πράγματα.

Εντωμεταξύ, έχω να πω ότι πολύ διασκέδασα με αυτή την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Όλοι μου φαινόντουσαν περισσότερο χαρούμενοι και κυρίως περισσότερο επίσημοι. Δηλαδή, γιατί φάγαμε με αναμμένα κεριά; Και γιατί φάγαμε τόσο αργά το βράδυ, όλοι μαζί απαρτία στο τραπέζι με το λευκό τραπεζομάντηλο. Ακολούθησα κατά γράμμα την περίσταση γιατί θεώρησα ότι σίγουρα έτσι πρέπει να γίνει, κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα. Εκεί που μπερδεύτηκα εντελώς όμως είναι όταν σηκώθηκαν όρθιοι στη μέση του σαλονιού και άρχισαν να μετράνε. Εγώ μέτραγα σωστά και εκείνοι λάθος. Πρώτη φορά συνέβη αυτό. 1,2,3 τι δεν καταλαβαίνουν και πως τους ήρθε να τα λένε μπερδεμένα. Εγώ ωστόσο έβαλα την πιο δυνατή μου φωνή μήπως και συνειδητοποιήσουν το λάθος τους αλλά όχι. Σε μια έξαρση της στιγμή και αφού ο σαματάς τελείωσε και εγώ θεώρησα τρομερά ευοίωνο ότι αγκαλιαζόμασταν όλοι μαζί και φιλιόμασταν ενώ είχε περάσει 12 και ήμουν ακόμα ξύπνια and kicking με την επίσημη φούστα και τις μπαλαρίνες στα πόδια, με βουτάει η μαμά και με βγάζει έξω στο κρύο φωνάζοντας «πυροτεχνήματα, πυροτεχνήματα». Πρώτη φορά βλέπω τη μαμά  σε τέτοια σύγχυση. Αναγκάστηκα να μιλήσω «Μπουφάν δεν θα βάλουμε;;;;» αλλά ευτυχώς πάγωσε και εκείνη και σώσαμε την πνευμονία.

Στο πνεύμα των ημερών, πιστεύω αλήθεια ότι οι γιορτές δεν θα τελειώσουν ποτέ αν δεν χιονίσει. Πρέπει να χιονίσει! Απορώ πως μου είπαν ότι ήταν Χριστούγεννα αφού δεν είδα ούτε μια χιονονιφάδα αληθινή έξω από το παράθυρο και πως εξακολουθούν να λένε ότι ήρθε η πρωτοχρονιά και ότι πως πέρασαν τα Χριστούγεννα.

Απαράδεκτα πράγματα. Όσα ήξερα για τα Χριστούγεννα μέχρι τώρα ήταν γεμάτα από χιόνι. Τα Χριστουγεννιάτικα βιβλία, οι στίχοι από τα τραγούδια, τα περιτυλίγματα και οι κάρτες. Σαν να με ξεγέλασαν νιώθω. Αλλά δεν έχω πάψει να ελπίζω. Αν δεν χιονίσει εγώ δεν ξεστολίζω!

Η μαμά δεν ξέρω, μπορεί να ξεστολίσει. Λέει ότι δεν κατάλαβε Χριστούγεννα, ότι δεν το πιστεύει ότι πέρασε έτσι ο καιρός και ότι πρώτη φορά δεν βαρέθηκε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν ξέρω αν πέρασε καλά, μάλλον συμβατικά νομίζω. Εγώ πάντως δεν την άφησα να πάει πουθενά, τουλάχιστον όχι χωρίς εμένα. Αυτό λέγεται «πέρασα καλά» για τη μαμά; Για μένα ήταν σούπερ, χουχουλιάζαμε, τρώγαμε σοκολάτες και πηγαίναμε Ονειρούπολη. Τι άλλο να ζητήσω; Ξέρω ότι της έλειπε ο μπαμπάς γιατί και εμένα μου λείπει και όποτε μου το λέει στο τηλέφωνο ο μπαμπάς του απαντάω «και εμένα σου έλειψα» και η μαμά είναι έτοιμη να κλάψει. Αυτό που σίγουρα την εντυπωσίασε, είναι ότι φέτος δεν είδε στολισμένα σπίτια. Τουλάχιστον όχι τόσα όσα παλαιότερα που κάναμε την καθιερωμένη μας βόλτα στη γειτονιά με το αμάξι. Τα πυροτεχνήματα ήταν το μόνο που βρήκαμε και οι δύο εντυπωσιακό. Καμιά φορά κάνει σαν μωρό και καταλήγουμε να χοροπηδάμε και να τσιρίζουμε αγκαλιά. Μετά συνέρχεται και λέει κάτι για το γάλα που θα κρυώσει. Ξέρω ότι τριγυρνάει με ένα βιβλίο τις τελευταίες μέρες αλλά μάλλον το διαβάζει όταν κοιμάμαι και δεν ξέρω κάτι άλλο για αυτό, εκτός του οτι μιλάει σε όλους για το πόσο της αρέσει. Πάντως το βρίσκω συνέχεια δίπλα στο πληκτρολόγιο την ώρα που πάω να αρπάξω το ποντίκι και με εμποδίζει. Ξέρω επίσης, ότι ήθελε να αγοράσει κάτι τελευταίο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς αλλά την εντυπωσίασε η ουρά στο μαγαζί που πήγε (δεν είπε που) και έφυγε σαν βρεγμένη γάτα. Όσο και να ρώτησα δεν πήρα απάντηση που να πίστεψα. Ξέρω ότι μια στο τόσο διάβαζε ειδήσεις στο ίντερνετ και έβγαζε ιαχές «τι;!» και εγώ της απαντούσα με κορόνες «τι; τι έγινε μαμά;» και έλεγε με τον παππού και την γιαγιά κάτι για Ρωσία, τρόλεϊ, καλάζνικοφ και ΟΑΕΔ, καταπίνοντας τη γλώσσα τους, μιλώντας ελληνικά και αγγλικά ταυτόχρονα. Μια δύο φορές με την άκρη του ματιού μου κατάλαβα ότι συνεννοούνται στην νοηματική και πολύ συχνά ψιθύριζαν. Έτσι φυσικά δεν καταλάβαιναν ούτε ο ένας τον άλλον και στο τέλος έχανα το ενδιαφέρον μου.

Ναι, αν περιμέναμε την καινούρια χρονιά για να γίνουν όλα τα ωραία, θα είναι μια τέλεια χρονιά. Ευτυχισμένο το 2014, πάντα με ξενύχτια και στολισμένα σπίτια!

Υ.Γ. Ξέχασα να πω, ότι αυτοί οι άνθρωποι που μαγειρεύουν συνέχεια στην τηλεόραση, είχαν την φαεινή ιδέα να φτιάξουν γουρουνόπουλο στο φούρνο και να το δω φαρδύ πλατύ στο ταψί. Τι εννοείς μαμά ότι τα σκοτώνουν τα γουρουνάκια; Πώς μαμά; Σου έβαλα δύσκολα, αλλά δεν ξέρω αν θα ξαναφάω μπριζόλα.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΦΟΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Το όνομα μου είναι Χριστίνα και τα Χριστούγεννα είναι διπλή γιορτή για μένα. Διπλή γιορτή, διπλά δώρα σωστά; Ωστόσο ακόμα είναι σαν την πρώτη φορά. Μπορεί να προσέχω πλέον το δέντρο, να στολίζω με τα δικά μου γούστα τις μπάλες ανισόπεδα και ανισομερώς αλλά δεν παύουν να με εκπλήσσουν όπως και τις προηγούμενες τρείς φορές. Να είναι σαν να ανεβαίνω κάθε μέρα σε ρολερ-κόστερ.

Σήμερα, λοιπόν, με εντυπωσίασαν όλα μου τα δώρα, το πρώτο πολύ, το δεύτερο πολύ, στο τρίτο άρχισα να μπερδεύομαι, στο τέταρτο τα είχα λιγάκι χαμένα..είναι που μου ήρθε και αυτό το πακέτο απο μακριά και το δεντρο μπούκωσε, και τα περιτυλίγματα γέμισαν το χαλί του σαλονιού. Δεν ήξερα ποιά είναι τα δώρα και ποιά τα σκουπίδια απο τους σκισμένους αγιοβασίληδες του χαρτιού. Ακολούθησα πιστά τις παραδόσεις. Απο όλα όσα είδα εκτίμησα εκείνα που έκαναν ήχους και μουσική.

Περισσότερο όμως όλων αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά.

ring

το πιο απλό και το πιο μικρό. Μετά ήρθε στη ζωή μου το μικρόφωνο. Αυτό θα πει ευτυχία.

Η μαμά απο την άλλη, έχει ζήσει λίγα περισσότερα Χριστούγεννα και ξέρει σχεδόν τι να περιμένει κάθε φορά. Μια ελαφριά νύστα μετά το φαγητό σε ένα ζεστό σπίτι, γύρω απο το τραπέζι της γιαγιάς-μαμάς της, αδημονεί για τη γέμιση της κότας απο όπου τρώει κυρίως τα κάστανα, φωτογραφίες, δώρα, φιλιά…φέτος, επιχείρησε το γλυκό των Γάλλων, τον Χριστουγεννιάτικο κορμό ή αλλιώς Bûche de Noël, λέει πως η σαντιγί δεν έσφιξε οσο θα ήθελε και οτι την επόμενη φορά δεν θα κάνει πειράματα με ξένες σαντιγές. Τι εντυπωσίασε τη μαμά σήμερα; Μια φράση που διάβασε λίγο πριν την εκπνοή των Χριστουγέννων σε μια κριτική ενός βιβλίου που δεν έχει διαβάσει, “Αν θέλεις να σου συμβούν πράγματα διαφορετικά,σταμάτα να κάνεις το ίδιο πάντα”, σκέφτηκε οτι έχει δίκιο και οτι κάπως έτσι πρέπει να ξεκινήσει την καινούρια χρονιά που είναι στο δρόμο κρατώντας ιστορίες που δεν έχουν συμβεί.

Καλά Χριστούγεννα, και υγεία, η υγεία λέει η μαμά είναι πάνω απο όλα.